
Gjuhëtari Bahri Beci, për 50-vjetorin e Kongresit të drejtshkrimit të gjuhës shqipe, thotë se ishte mënyrë e zakonshme te celebrimit të ngjarjeve të rëndësishme, për të vlerësuar personazhet që nuk jetojnë më dhe kanë kontribute në këtë fushë.
Beci kujton se në vitin 1972 ishte në Institutin e Gjuhësisë dhe Letërsisë, sekretar shkencor i Institutit.
Duke folur në emisionin “Arnautistan” në MCN Tv, deklaroi se për rrugën që është ndjekur ka pasur rezerva.
Në mbledhjen e fundit, shumica e atyre që flisnin, flisnin gjuha e njehsuar letrare. Gjuha shqipe është gjuhë standarde mbi bazën e toskërishtes, nuk është njehsuar.
Shqipja standarde mbi bazë toskërishten, ky është standardi, kjo është gjuha letrare. Një popull pa një gjuhë standarde e ka vështirë të përfaqësohet.
Praktikisht gjuha shqipe ka dy dialekte kryesore, gegërishten dhe toskërishten dhe njëra prej tyre do bëhej standarde. Ajo që kam vënë në diskutim është shpjegimi i rrugës që u bë.
I vetmi reagim që mund të argumentohet është shpjegimi në mënyrë shkencore dhe të vërteta ideologjike të kohës.
Deri në vitin 1944 u vendos një gjuhë zyrtare dhe menjëherë pas saj u kalua në një sistem tjetër.
Termi elbasanishte ka qenë më tepër një tendencë për të krijuar idenë e bashkimit, meqenëse ndodhet në qendër, për të lehtësuar problemin mes toskëve dhe gegëve.
Gjuha letrare e Komisisë Letrare të Shkodrës ishte një gegërishte e përgjithshme, as shkodranishte e mirëfilltë, as elbasanishte e mirëfilltë.
Përpjekjet kanë qenë për të zhdukur diferencat mes gegërishtes letrare dhe toskërishtes letrare.
Gegërishtja është një sistem dhe toskërishtja një sistem, nuk mund të jetë e njehsuar. Se sistemi fonetik i gegërishtes dhe toskërishtes janë tjetër, ashtu si sistemi morfologjik.
Edhe nëse do vazhdonte ajo gjuhë do mbijetonte, siç po mbijeton kjo tjetra.
Menjëherë pas vitit 1944 shteti i kohës u angazhua direkt dhe njoftoi vendimin tendencën për të vendosur në bazën e shqipes letrare, toskërishten standarde dhe ia arriti.



