Afro një shekull më parë edhe pse teknologjia ishte më pak e avancuar, përgjegjësia njerëzore e lartë dhe kontrolli. Kanë bërë që rrugët të ishin më të qëndrueshme dhe të kushtonin shumë më pak se sot.
Lëvizja e njeriut dhe mallrave ndër shekuj është e lidhur me rrugën, ndërsa mjetet ndër vite kanë përparuar për të shkurtuar distancat gjeografike.
86 vite më parë aksi Elbasan-Korçë do të merrte formën zyrtare të një rrugë automobilistike. Emisioni “FactCheck” në MCN TV sjell fotot ekskluzive referuar Archivio Luce, ku në korrik të vitit 1940 këtij aksi i është kushtuar një dokumentar.
Ndër mjetet e punës për trasenë e cila pjesërisht ruante gjurmët e rrugës Egnatia dhe pjesërisht e re, ishin kazma, lopata, karrocat dhe puna e krahut.
Punëtorët e kohës realizuan si trasenë ashtu edhe skarpatet e maleve në gjurmën e rrugës.
Në këto foto arkiv pjesë e aksit ishte edhe hekurudha aq e rëndësishme për të mundësuar jo vetëm lëvizjen e njerëzve por po ashtu edhe mallrave, ndërsa prej më shumë se një dekade treni nuk kalon më në këtë aks.
Elbasan-Korçë është e një gjatësie 125-130 km, distancë e cila referuar limiteve të rrugëve urbane apo autostradave përshkohet maksimalisht për 80-90 minuta.
Po për fat të keq, prej 120 orësh ky aks është i pakalueshëm. Shkak është bërë një rrëshqipte masive e dherave në zonën e njohur si “Arrat e Gurrës”.
Rruga e shembur është pjesë e aksit të vjetër e njohur si SH3, apo aksi shtetëror 3 i cili ka ndikuar duke shembur edhe pjesën e autostradës të korridorit VIII.
Të dy këto nyje lidhëse të rrugës kanë bërë që nga Tiranë, Elbasani apo çdo vend tjetër i Shqipërisë për të udhëtuar drejt Pogradecit apo Korçës dhe anasjelltas, të jetë e pamundur.
E teksa në terren pu punohet, dritëhijet e një rruge që lidh Jug-Lindjen e vendit me Shqipërinë e Mesme, Veriun dhe kryeqytetin mbeten aty. Nëna natyre u hakmorr apo njeriu abuzoi aq shumë sa gjithçka u nis në vitin e largët 1940 e prishi në 2026.



