
Gjykata Speciale për Libanin me qendër në Hollandë vendosi se “nuk ka prova të pjesëmarrjes së drejtpërdrejtë” të udhëheqjes së Hezbollahut ose qeverisë Siriane në sulmin terrorist që vrau ish-kryeministrin e Libanit, Rafik Hariri në 2005.
Kreu i gjykatës, David Re, duke lexuar një përmbledhje të vendimit të gjykatës tha se Siria dhe Hezbollahu mund të kenë pasur arsye për të eleminuar Haririn dhe aleatët e tij politikë, megjithatë nuk ka prova që udhëheqja e Hezbollahut të jetë përfshirë në vrasjen e tij dhe mbi të gjitha nuk ka asnjë dëshmi të drejtpërdrejtë të përfshirjes së Sirisë.
Sulmi kamikaz që eleminoi ish-kryeministrin “është padyshim një akt politik”, por detyra e gjykatës është që të konstatojë përtej një dyshimi të arsyeshëmn mbi fajësinë e katër të akuzuarve.
Salim Ayyash, Assad Sabra, Hussein Oneissi dhe Hassan Habib Mehri të gjithë anëtarë të grupit Hezbollah u gjykuan në mungesë për shkak të refuzimit nga lideri i Hezbollahut, Hassan Nasrallah për t’i dorëzuar ata në gjykatë.
Saad Hariri, djali i ish-kryeministrit të vrarë mori pjesë në seancën gjyqësore, fillimisht e planifikuar për 7 gusht dhe më pas u shty në shenjë respekti për viktimat e shpërthimit të 4 gushtit në Beirut.
Më 14 shkurt 2005, përveç kryeministrit, u vranë edhe 21 persona të tjerë. Shpërthimi ishte i tmerrshëm, aq shumë sa shkatërroi të gjitha ndërtesat që ishin afër rrezes së shpërthimit.
Atentati ishte i përgatitur aq mirë, sa taktika ushtarake, e cila mund të konsiderohej si mbrojtja më e rafinuar, e pajisur me sisteme elektronike të afta për të ndaluar transmetimet radio me qëllimin për të parandaluar përdorimin e pajisjeve me telekomandë rezultoi e padobishme.
Hariri, mysliman sunit, ka mbështetur thirrjet që Siria të largojë trupat e saj që kanë qenë në Liban prej vitit 1976.
Zemërimi lokal dhe ai ndërkombëtar për këtë sulm pati shtyrë qeverinë pro-siriane të Libanit që të japë dorëheqje dhe që Siria të tërheqë trupat nga ky shtet.
Hezbollahu dhe Damasku kanë mohuar përfshirjen në këtë rast.



