
Kreu i Kadastrës Gjirokastër, Florian Taçi, ka dhënë dorëheqjen nga detyra. Vendimin ai e njofton vetë përmes një reagimi publik, teksa thotë se “kishte arritur në finishin e rrugëtimit profesional” në krye të këtij institucioni.
Taçi më tej kërkon ndjesë për ata që patën shpresuar se problemet 30-vjeçare me pronat në Shqipëri ai do të mund t’i zgjidhte me një të rënë në lapsit.
‘Çdo cikël pjese e procesit jetësor, e ka një fillim e një fund, përkthyer në rastin tim, ju njoftoj se arrita në finishin e rrugëtimit profesional pranë Dv Ashk Gjirokastër (duke u dorëhequr), një rrugëtim sa i vështirë aq dhe i privilegjuar që zgjati prej 5 vitesh e që u bë i mundur falë mbështetjes pa kushte dhënë nga miqtë e mi Bledi Çuçi, Mirela Kumbaro e Flamur Golemi. E ndërkohë që pres të hedh hapin tjetër, e di se marrëdhënia e shkëlqyer që kam patur me kolegët, si pjesë e një ekipi ambicioz dhe profesional, nuk mund të kalohet e thënë kaq lehtësisht.
Janë orë të tëra, dite dhe muaj përkushtimi e përgjegjësie nga gjithë specialistët juristë, inxhinierë, ekonomistë, etj, mund që vlerësoj se u shpërblye me rikthimin e besimit të njerëzve kundrejt institucioneve aq të paragjykuara siç ishin Hipoteka e Aluizni, sikundër s’jam aq i shurdhër për të mos dëgjuar se jo gjithçka është zgjidhur. Ka ende shumë për të rregulluar, por traseja është shtruar e mbi të unë jam i bindur se rrugëtimi i nisur do vazhdojë duke u përmirësuar.
Më tej ai kërkon ndjesë për të gjithë ata që shpresuan tek ai, se problemet 30-vjeçare të pronës në Shqipëri, të mund ti zgjidhte me një të rënë të lapsit. Ai theksoi se duke i siguruar se ka harxhuar gjithë energjitë e tija për të gjetur apo sugjeruar zgjidhjen përfundimtare.
‘Për ta mbyllur, një falënderim i fundit shkon për gjithë ata qytetarë gjirokastrite, përmetare, libohovite e dropullite që detyra e solli ti njihja e ti shërbeja, për mirëkuptimin e treguar në raste vonesash si dhe fjalët e mira e të pakursyera në drejtim të zyrës (pasi shërbimi kryhej). Faleminderit! “Fituesi është ai që e di kur duhet hequr dorë” Marshall McLuhan



