
Henri Cartier-Bresson, fotografi i shkëlqyer, urrente të fotografohej. Në 1987, megjithatë, ai pranoi me ngurrim se kishte një portret të bërë për revistën “Life” për të bërë publike një ekspozitë të ardhshme të veprës së tij në Muzeun e Artit Modern të Nju-Jorkut. John Loengard, redaktori i fotove të “Life” në atë kohë, dhe një fotograf i shquar dokumentar, i caktoi vetes detyrën që të bënte portretin.
Kur Loengard arriti të takonte Cartier-Bresson në shtëpinë e tij verore në Provence, mjeshtri këmbënguli që ai të fotografohej vetëm nga prapa. Madhe, pati një debat të vogël për këtë.
Si kompromis, Cartier-Bresson sugjeroi që Loengard mund ta fotografonte atë duke notuar në pishinën e tij të preferuar, por kur arritën atje, pishina ishte e mbyllur. Në rrugën e kthimit, Cartier-Bresson ndaloi të vizatonte një peizazh që i pëlqente dhe Loengard e fotografoi, por fotografia ishte shumë statike.
Në fund, Martine Franck, gruaja dhe fotografja e Cartier-Bresson, shpëtoi situatën. Ajo rrëmoi në një dollap për të gjetur balonën, të cilën burri i saj i pëlqente të fluturonte me vajzën e tyre 15-vjeçare. Era ishte e mjaftueshme për ta fluturuar në ajër. "Ju mund t'i kërkoni dikujt që të fluturojë balonën, por nuk i thoni dot se si ta fluturojnë. Si funksionojnë dhe çfarë bën është puna e tij. Papritur, nëse e bën këtë para jush dhe kamerës suaj, ju jep disa informacione që mund t'i transmetoni te shikuesi - edhe kur fytyra e tij nuk duket”, u shpreh Loengard për portretin e tij. / The Guardian, përgatiti Erina Çoku/



