
Në kuadrin e Ditës Botërore të Poezisë, Muzeu Historik Kombëtar paraqiti poezinë më të hershme në gjuhën shqipe.
Bëhet fjalë për poezinë “Kënga e përshpirtshme”, gjetur në katekizmin e Lekë Matrangës “E mbsuame e krishterë”, në vitin 1592.
Kënga e përshpirtshme
Gjithve u thërres, kush do ndeles,
Te mire te kreshre, bura e gra
Mbet fjalët te tinezot te shihni meshe
Se sishte njeri nesh cem kate ska
Se skishte nejri nesh cem kate ska
E lum kush e kujton se ska te vdesë
E mente bashke mbe tenzione i ka
Se Krishti nde parajsat i ben pjese
E ben per bir te ti e per vëlla.
Me këto vargje, të natyrës fetare, një lutje dhe përgjërim drejtuar besimtarëve, dokumentohet poezia e kultivuar në letrat shqipe, duke shënuar fillimin e poezisë autoriale.
Lekë Matranga (1569-1619), është shkrimtari më i vjetër i arbëreshëve të Italisë dhe autori i librit të dytë të botuar në gjuhën shqipe (pas atij të Buzukut). Për nevojat kishtare të bashkëkombësve të vet përktheu nga italishtja në gjuhën amtare një katekizëm me titull “E mbsuame e krishterë”, i cili u botua në Romë në vitin 1592. Nga dorëshkrimi i autorit, i zbuluar në Arkivat e Vatikanit, gjendet një vjershë me 8 (tetë) vargje njëmbëdhjetërrokëshe.



