Mes dashurisë dhe tradhtive, letrat e Saint-Exupéry me të shoqen

Mund të themi se gjithçka (ose pothuajse) është thënë për Princin e Vogël të Antoine de Saint-Exupéry. Në fund të fundit, bëhet fjalë për një nga librat më të shitur në histori me rreth 200 milionë kopje, i cili ka mbi 300 përkthime në gjuhë dhe dialekte nga e gjithë bota. Por çfarë na thotë princi? A jemi vërtet të aftë të nxjerrim jashtë fëmijën që na fle në zemër?

Është një vepër që na kujton se si fëmijët (më shumë se të rriturit) arrijnë të shohin atë që nuk është e dukshme. Domethënë, ajo që ka më shumë rëndësi në jetë, “thelbësore është e padukshme për syrin”. Ne do të tradhtonim shpirtin e thellë të Saint-Exupéry-t, i cili gjatë gjithë jetës së tij të shkurtër (ai vdiq në moshën 44-vjeçare) bëri pyetje të mëdha: "Kush jemi ne?" "Nga vijmë?" "Pse vdekja?". Shkrimtari e dinte mirë destinacionin drejt të cilit ne priremi, siç zbuloi në një vepër tjetër, Cittadella: "Zot, kur një ditë ta kthesh Krijimin tënd në hambar, na hap dyert dhe na lejo të depërtojmë atje ku nuk do të do të ketë më përgjigje sepse nuk do të ketë më përgjigje për të dhënë, por vetëm lumturi, zgjidhje e çdo pyetjeje dhe fytyra të kënaqura”. Një horizont që ndriçon edhe korrespondencën prekëse mes autorit të Princit të Vogël dhe gruas së tij, shkrimtare dhe piktore nga Salvadori, Consuelo Suncín Sandoval: Princi dhe Trëndafili.

Një korrespondencë intensive, me rreth 160 letra, që nga takimi i parë në Buenos Aires në vitin 1930 deri në vdekjen e shkrimtarit në verën e vitit 1944 gjatë Luftës së Dytë Botërore. Këto janë letra që bëjnë bujë për shkak se jeta e tyre bashkëshortore është karakterizuar nga pabesi të ndërsjella. Si për arratisjet e tij, ashtu edhe për shpirtin e saj të lirë, që më pak se 30 vjeçe kishte një divorc dhe dy martesa pas krahëve. Megjithatë, deri në fundin e fundit, Antoine do t'i drejtohet Consuelos si dashuria e tij e vetme, muza e Princit të Vogël, trëndafili që spikat në kopshtet e zakonshme të trëndafilave, gruaja e përjetësisë. Ai pranon: “Kjo dashuri që nuk donte të vdiste është padyshim misterioze”. Për të shtuar më pas: "Të kam zgjedhur - dhe asgjë nuk mund të më ndajë nga ti, pasi sakramenti ishte më i forti" duke aluduar për martesën e tyre fetare, në prill 1931, e kremtuar nga Abati Sudur në kishën e Agay në Francë. Dhe korrespondenca merr formën e një kërkese të rreptë për falje reciproke dhe falënderime gjithashtu nga Consuelo: "Ti më ke dhënë përgjithmonë sigurinë se ka gjëra hyjnore në qenien njerëzore. Ka Hyjnoren tek njeriu”. Dhe më tej: "Për mua, ti ke qenë gjithmonë bashkëshortja ime, ajo që më ka dhënë qiellin dhe mbi të cilën duhet të shikoj me gjithë lutjet e mia dhe me gjithë shpirtin tim".

Vetëm ata të dy mund ta dinë se sa të sinqerta kanë qenë ato letra, sigurisht duke tronditur ata që nuk e pranojnë se mund të biem të gjithë. Por gabimet tona, mjerimet tona, nuk do të jenë kurrë më të mëdha se dëshira jonë për të dashur dhe për t'u dashuruar dhe për atë bukuri e padukshme që kemi brenda. "Consuelo e përjetësisë sime - shkruan Saint-Exupéry - Consuelo që Zoti më ka dhënë, pasi jemi burrë e grua ... Tani që jam plakur e di që nuk kam pasur aventurë më të bukur se netët e kaluara së bashku duke pritur të bardhën ditë të Zotit”.