Zbulohen imazhe të reja të Mjegullnajës së Unazës

Teleskopi Hapësinor James Webb ka zbuluar portrete të reja shumëngjyrëshe të Mjegullnajës ikonike të Unazës.

Imazhet e reja kapin detajet komplekse të mjegullnajës planetare, një re e madhe gazi dhe pluhuri kozmik që është shtëpia e mbetjeve të një ylli që po vdes.

Dy imazhet janë marrë në gjatësi vale të ndryshme të dritës infra të kuqe, e cila është e padukshme për syrin e njeriut, duke përdorur instrumente në observatorin hapësinor.

Webb kapi më parë një perspektivë të ndryshme mbi Mjegullnajën e Unazës, si dhe Mjegullnajën e Unazës Jugore me pamje të ngjashme.

Një e preferuar prej kohësh e astronomëve, Mjegullnaja e Unazës është studiuar për vite me radhë për shkak të vëzhgueshmërisë së saj dhe njohurive që mund të ofrojë për jetëgjatësinë e yjeve.

Ndodhet në konstelacionin Lyra më shumë se 2000 vite dritë nga Toka, por në mbrëmje të kthjellëta gjatë verës, vëzhguesit e qiellit duke përdorur dylbi mund ta shohin atë.

Mjegullnajat planetare, të cilat nuk kanë asnjë lidhje me planetët pavarësisht emrit, zakonisht kanë një strukturë të rrumbullakosur dhe u quajtën kështu sepse fillimisht u ngjanin disqeve nga formohen planetët kur astronomi francez Charles Messier zbuloi një të tillë për herë të parë në 1764.

Messier dhe astronomi Darquier de Pellepoix zbuluan Mjegullnajën e Unazës në 1779. Disa mjegullnaja janë çerdhe yjore ku lindin yjet.

Mjegullnaja e Unazës u krijua kur një yll që po vdiste, i quajtur një xhuxh i bardhë, filloi të derdhte shtresat e tij të jashtme në hapësirë, duke krijuar unaza të ndezura dhe re të gazit duke u zgjeruar.

Ekipi beson se thumbat janë nga molekulat që formohen në hijet e dendura të unazës. Imazhet e marra me instrumentin me infra të kuqe të mesme, i quajtur gjithashtu MIRI, ofruan një pamje të qartë dhe të mprehtë të një halo të zbehtë jashtë unazës.

Fillimisht, ekipi mendoi se harqet e vëzhguara u formuan pasi ylli qendror lëshoi ​​shtresat e tij të jashtme me kalimin e kohës. Por falë ndjeshmërisë së Webb-it, shkencëtarët tani besojnë se diçka tjetër mund të jetë përgjegjëse për harqet brenda aureolës.