Armët ruse në Iran, si Moska luan lojën e saj të dyfishtë

Që kur iranianët filluan të furnizonin Rusinë me dronët kamikaz vdekjeprurës Shahed, presidenti rus Vladimir Putin ka vënë në dispozicion armë gjithnjë e më të sofistikuara për mikun e tij Ayatollah Khamenei.

Lajmi i publikuar në fundjavë nga transmetuesi i Tel Avivit, Channel 14 për mbërritjen e armëve të reja në Teheran në përgatitje të një lufte kundër Izraelit nuk është shumë befasues.

Sipas disa raportimeve Moska ka vendosur sisteme të avancuara të luftës elektronike në Iran, përfshirë ato që mund të dëmtojnë ose bllokojnë sistemet ushtarake deri në 5 mijë kilometra larg, gjithashtu duke ulur aeroplanët e transportit Ilyushin me municion dhe municione në bazat iraniane në Isfahan dhe Doshan Tappeh, raketa balistike të përdorura gjerësisht në operacionin special ushtarak.

Në realitet, operacionet e ditëve të fundit janë vetëm maja e ajsbergut të marrëveshjeve ushtarake mes Moskës dhe Teheranit.

Nëntorin e kaluar, Tass njoftoi përmbylljen e marrëveshjes për furnizimin e Su-35, të gjeneratës së fundit luftarake ruse me shumë role, me shpejtësi dhe rreze të dyfishtë të Sukhoi-24.

Avionët në fjalë u dorëzuan në mars, ashtu si edhe S-300-të antiraketë të furnizuar nga Moska pas një mosmarrëveshjeje të gjatë me komunitetin ndërkombëtar.

Në këtë front, të dhënat dhe bisedat sekrete të përgjuara nga grupet e hakerëve, të publikuara nga Ëashington Post, tregojnë për një takim midis një delegacioni iranian dhe një grupi prodhuesish rusë në një fabrikë, Npp Start, afër Ekaterinburgut, rreth një vit më parë.

Moska ka diçka për të fituar nga lufta që shpërtheu më 7 tetor, sepse konflikti i jep vetes narrativën shtetërore sipas së cilës politikat perëndimore për Lindjen e Mesme, kryesisht ato të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, kanë qenë gjithmonë joefektive, nëse jo plotësisht të dëmshme.

Në frontin rus ka tre shpirtra: ai i Putinit, i cili thekson dështimin e politikave amerikane në Lindjen e Mesme, një dështim diplomatik, i thirrur nga Sergei Lavrov, i cili është vënë në dispozicion për të punuar krah për krah me Ligën Arabe për të zgjidhur konflikti, dhe tjetri nga çeçeni Ramzan Kadyrov, i cili ka shprehur vazhdimisht solidaritet me vendet myslimane dhe çështjen palestineze.

Vetëm tetë vjet më parë, duke qëndruar përkrah Presidentit sirian Bashar al-Assad në një luftë që vuri në mënyrë efektive Rusinë kundër Perëndimit, Putin arriti të shfaqej për shumë politikanë perëndimorë si një aleat i papërshtatshëm, por i besueshëm dhe i domosdoshëm në përplasjen me ISIS.

Sot, me Izraelin dhe Ukrainën të mbështetur nga SHBA dhe Evropa, qëndrimi përkrah Hamasit dhe Iranit bëhet i pashmangshëm për udhëheqësin e Kremlinit.

Dëshira e Moskës për t’u kthyer në numërimin si forcë diplomatike në çështjet ndërkombëtare, në nivelet e arritura para konfliktit në Ukrainë, është e dukshme.

Një dëshirë që bëhet imperativ për të ringjallur imazhin e një fuqie ushtarake të dëmtuar nga fushata në Ukrainë, e cila po vazhdon për gati dy vjet e gjysmë.

Thënë shkurt, Moska po vendos armë në Iran jo për të hyrë drejtpërdrejt në luftë, por për të forcuar marrëveshjen e energjisë, e cila është e çmuar për të dy vendet që i nënshtrohen sanksioneve.

Sigurisht që nuk është mister që kërcimi i ri në cilësi në marrëdhëniet ruso-iraniane përfshin ndërtimin e tetë reaktorëve në Iran.

Në bazë të kësaj marrëveshjeje, Teherani do të marrë centrifugat e nevojshme për pasurimin e uraniumit, në këmbim që t’i japë Moskës mundësinë e menaxhimit të karburantit bërthamor që t’u kthehet iranianëve në formën e shufrave të përdorshme, të paktën në letër, për përdorim civil.