Çfarë mund të bësh kundër stresit?

E keni vënë re që mërziteni më lehtë kohët e fundit? Aq shumë po ndodh në botë sa që kur një stresues shtesë na del përpara, mund ta gjejmë veten të mbingarkuar ose të irrituar.

Por ka disa mënyra për të zbutur tensionin brenda. Ju mund të pyesni: "Çfarë mund të bëj?" Por çelësi nuk është në të vërtetë të bësh një aktivitet të veçantë, por më tepër të dëgjosh: Të dëgjosh se çfarë po ndodh brenda teje do të të ndihmojë të udhëheqësh.

1. Njihni ndjenjat tuaja.

Ndonjëherë reagimi ynë fillestar ndaj ngjarjeve është një valë ndjenjash, konfuze dhe kaotike. Ndonjëherë kemi vetëm një ndjenjë të ekzagjeruar, si kur zemërimi fsheh trishtimin dhe lëndon.

Mohimi i këtyre ndjenjave intensive mund të duket i dobishëm në fillim, por mohimi shpesh na lë me një vrull reagimesh fizike që çojnë në tension, pagjumësi, shpërqendrim dhe vendime impulsive. Përveç kësaj, mohimi i ndjenjave tona eliminon mundësinë e gjetjes së një zgjidhjeje. Ne duhet të njohim ndjenjat tona dhe të pranojmë, për shembull, që jemi të lënduar ose të zemëruar.

Ndërsa askush prej nesh nuk ka kontroll mbi reagimet tona të brendshme të menjëhershme, automatike, ne mund të përpiqemi ta kuptojmë veten në një mënyrë të dhembshur dhe pastaj të vendosim se si duam të veprojmë ose të sillemi.

2. Gjeni një burim qëndrueshmërie.

Mendoni kush jeni. Një personalitet është si një sixhade, e thurur nga biologjia dhe përvojat tona të hershme. Është një mënyrë e qëndrueshme për të parë veten, njerëzit e tjerë dhe mënyrat se si ju merreni me ndryshimin. Të kesh një ndjenjë të tipareve dhe vlerave të tua të pandryshueshme mund të të japë një ndjenjë stabiliteti.

3. Gjeni diçka në të cilën mund të mbështeteni.

Kërkoni për faktorë të jashtëm, të cilëve mund t'u besoni. Çfarë ju jep një ndjenjë qetësie dhe stabiliteti, lidhja me partnerin tuaj, vëmendja ndaj ushqimit që hani, gjetja e kohës për të vlerësuar natyrën?

Një paciente filloi të dilte për shëtitje jashtë. Ajo nuk duhej të ecte gjatë, por nëse mundej thjesht mund të shihte natyrën, qiellin ose një pemë, kjo e ndihmonte të ndihej pjesë e diçkaje më të madhe. Edhe nëse ajo nuk mund të shihte familjen ose miqtë, të kishte rutinën e rizbulimit të natyrës ishte diçka që ajo mund ta priste me padurim.

*Burimi Psychology Today