Fermerët që nuk e braktisin tokën, janë të pakët sot, në kohën kur në këtë sektor janë tre fishuar çmimet e mbjelljeve.
Një personazh të tillë e gjejmë në Divjakë, në zemër të bujqësisë shqiptare. Todi Gjeka, krejtësisht i vetëm, punon tokat e tij.
Sot ai po mbjell qepën edhe pse nuk ka arritur të sigurojë asnjë kontratë për shitjen e saj. Ai shfrytëzon çdo mundësi që i jep koha, vetëm për të mos e lënë tokën të pa punuar.
Pa siguria në shitje, përballja me rritjen e vazhdueshme të çmimeve për mekanikën bujqësore, të plehrave kimike dhe pesticideve, bën që ky fermeri ta shohë të zymtë fitimin e tij.
Një vit më parë shitja rezultoi nën kosto dhe ky vit duket edhe më i pa shpresë për Todin. Nafta pa akcizë apo mbështetja për grurin, nuk po ndikon në uljen e kostos për fermerët.
Ashtu si Todi, me dhjetëra fermerë të tjerë të Divjakës nuk u përfshinë në skemat subvensionale. Përderisa prodhuesit nuk kanë kontrata për shitjen e prodhimit, ata do të pësojnë rrënim ekonomik.



