
"Rusia nuk ka sulmuar kurrë askënd. Është për t'u habitur që një vend i madh dhe i fuqishëm nuk ka sulmuar kurrë askënd, ai vetëm ka mbrojtur kufijtë e tij.” Patriarku Kirill, i njohur si Vladimir Michajlovič Gundjaev, para kësaj deklarate ndoshta nuk e kishte lexuar ende sugjerimin që i bëri Papa Françesku: "Patriarku i Moskës nuk mund të shndërrohet në djalin që shërben në altarin e Putinit".
Komisioni Evropian po përgatitet ta sanksionojë edhe patriarkun Kirill në "paketën e gjashtë" të masave. Ekziston rreziku që pasuritë që Kirill gjithmonë i ka mohuar ose mbajtur fshehur dhe për të cilat ka zëra, do të bëhen publike, plot 4 miliardë dollarë sipas një raporti të Forbes të vitit 2006, nga 4 në tetë miliardë sipas vlerësimeve të Novaya Gazeta.
Kështu, me gjithë respektin e duhur për konfliktin ontologjik midis së mirës dhe së keqes, një luftë që "nuk ka vetëm një kuptim politik", sepse "është një çështje e shpëtimit njerëzor, se ku do të përfundojë njerëzimi", do të bëhet fjalë për verifikimin e zërave të bezdisshëm që e kanë ndjekur prej vitesh, pasionin për skitë alpine dhe në ujë, pasuritë që thuhet se ka përfituar nga Iraku kur ishte embargoja amerikane dhe rusët e kishës morën të dhjetën në tregtinë e cigareve, rezidencën luksoze në Moskë dhe shtëpinë në Alpet zvicerane, në kantonin e Zyrihut, madje edhe biznesin e dyshimtë të agjentit "Mikhailov" të rekrutuar në klerik nga KGB, kur ishte ende kryepeshkop. Dhjetë vjet më pare, Kirill u fotografua në një takim zyrtar me një orë “Breguet” tridhjetë mijë dollarëshe në kyçin e dorës. Pati një përpjekje për ta fshirë me Photoshop, por u pa reflektimi në tavolinë dhe patriarkana kërkoi falje për retushimin.
Deri në pushtimin e Ukrainës, Vladimir Mikhailovich kishte qenë i kujdesshëm që të mos ekspozohej shumë në publik. I rritur në një familje fetare, ai u bë murg në vitin 1969 dhe pati një karrierë verbuese që nga vitet sovjetike, studimet e tij në Akademinë Teologjike Leningrad-Shën Petersburg, ku më vonë u bë rektor, emërimi si peshkop i Vyborgut (1976), kryepeshkop. i Smolensk (1984) dhe Kaliningrad (1988) dhe mitropoliti (1991), Alexei II i cili në 1989 e zgjodhi atë si president të departamentit të çështjeve të jashtme fetare dhe për rrjedhojë "ministër i jashtëm" i Patriarkanës, deri në vitin 2009, kohë kur u ngrit në detyrën që mban sot.
Ai thuhet se ka kundërshtuar aneksimin e Krimesë dhe në vitin 2014 ka shmangur pjesëmarrjen në festime. Në botën ortodokse, për të shpjeguar kthesën ekstremiste dhe tonet e një ushtaraku, thuhet se ai ka vuajtur nga konkurrenca e brendshme nga Mitropoliti i Pskov dhe Porkhov, Tikhon Shevkunov, gjithashtu një mik i Putinit, i cili i pëlqen të vlerësohet si "babai shpirtëror" i presidentit rus, një kundërshtar i brendshëm që spikat në predikimin e "Russkii mir", ideologjia e një "bote ruse" përtej kufijve të vendit që është një nga themelet e vullnetit të Putinit për pushtet.
Sigurisht që Kisha Ortodokse nuk po kalon një kohë të qetë. Dhe "Sinodi i Shenjtë", i cili duhej të mblidhte së bashku peshkopët ortodoksë rusë në maj, ka vendosur të shtyjë mbledhjen dhe shlyerjen e brendshme të llogarive, për një datë që do të caktohet në "vjeshtë ose dimër". Ndërkohë, kisha ruse është gjithnjë e më e izoluar, si brenda dhe jashtë ortodoksisë. Titulli i plotë i Kirillit është ai i Patriarkut të Moskës dhe i "të gjithë rusëve", një shprehje që daton në shekujt e carëve dhe "Rusisë së madhe" krahas "Rusisë së Bardhë", ose Bjellorusisë dhe Ukrainës si "Rusia e vogël". Sipas të dhënave nga Këshilli Botëror i Kishave, në Rusi ka 113.5 milionë besimtarë, 8.2 milionë në Bjellorusi. Në Ukrainë janë rreth 30 milionë, të lidhur me patriarkanën e Moskës, me 10 377 famulli. Tani siç është e qartë, ata e kanë braktisur Kirillin në fatin e tij dhe po shkojnë diku tjetër.
/ Corriere.it /



