Një superfuqi ushtarake, ekonomike dhe politike kundër një toke të mbipopulluar dhe shumë të varfër: kjo është ajo për të cilën po flasim kur komentojmë për "konfliktin" midis Izraelit dhe Gazës.
Këtu është ajo që ne pretendojmë se nuk e shohim. Kjo është arsyeja pse ekuidistanca nuk është objektivitet. Kjo është arsyeja pse Perëndimi duhet të bëjë vetëm një gjë: t'i kërkojë Izraelit të ndalojë ndarjen, diskriminimin, bombardimin.

Sot, përkundër gjithçkaje, forcat në terren janë aq të paekuilibruara sa nuk ka më kuptim as të flasësh për konflikt, por për një masakër.
Shifrat e disa orëve të bombardimeve në Gaza e tregojnë këtë: 122 të vdekur që nga fillimi i luftimeve, 33 prej tyre fëmijë, 11 vetëm në 24 orët e fundit, plus më shumë se 250 të plagosur, kundër shtatë të vdekurve izraelitë.
Kjo raportohet gjithashtu nga lehtësia me të cilën Izraeli, falë sistemit të armëve të lëvizshme - përgjoi dhe bëri të padëmshëm shiun e raketave të Hamasit në Tel Aviv dhe qytete të tjera të shumta.
Edhe më shumë se shifrat, megjithatë, disproporcioni i fuqisë ekonomike dhe ushtarake në terren e tregon atë, me një copë toke 40 kilometra të gjatë dhe 10 të gjerë, shumë të varfër dhe të mbipopulluar si askush në botë që e gjen veten duke luftuar edhe për një armik shumë të pasur, në pararojën globale të teknologjisë ushtarake dhe shkencore.

Ne po flasim për vendin e parë në botë që ka arritur imunitetin e tufës kundër Covid-19 - i cili për më tepër e rrethon atë në tre anët e kufirit, duke e rrethuar atë në mënyrë efektive dhe duke parandaluar lëvizjen e lirë të banorëve të saj, edhe nëse vetëm për të kërkuar punë diku tjetër.
Nëse do të ishim në Afrikën e Jugut, në shekullin e kaluar, do ta quanim aparteid dhe do të flisnim për ndarje, dhe askush në opinionin publik nuk do të fliste për barazdistancën si një sinonim i objektivitetit.
Me përjashtim të faktit se jemi në Lindjen e Mesme dhe trajtojmë çështjen e ndezshme të Shoah dhe fajit Perëndimor për shekuj të përndjekjes antisemitike, si dhe atë të Islamofobisë që përshkon shoqëritë tona pas sulmeve islamike që kanë pikasur këtë fillim të mijëvjeçari.

Dhe pastaj, në fund të fundit, ne kujdesemi relativisht pak për masakrën e Gazës. Dhe na intereson pak që Izraeli të vendosë sipas dëshirës - siç bëri me dëbimet e Shejh Jarrah - për të ngritur vëllimin e tensionit siç dëshiron në mënyrë që të ketë justifikimin për të prerë barin në Gaza me bomba, për të harruar skandalet që përfshijnë Netanyahu me një shfaqje të mirë të forcës, që kolonët e tjerë izraelitë të vendosen në territoret palestineze, në emër të sigurisë kombëtare dhe të drejtës së Izraelit për të ekzistuar.

Me përjashtim të një detaji të vogël, e drejta e Gazës për të ekzistuar është në lojë këtu, jo ajo e Izraelit. Dhe nëse, si një bashkësi ndërkombëtare, ne madje kemi dyshimin se kjo e drejtë duhet të mbrohet, mbase duhet të ndalemi me demonstrimet hipokrite dhe Pilate të solidaritetit të baraslarguar dhe t'i kërkojmë Izraelit të ndalojë, diskriminimin, bombardimin e atyre që jetojnë në Gaza.
Nëse nuk e bëjmë - dhe nuk po e bëjmë atë - ne nuk jemi asgjë më shumë sesa bashkëpunëtorë në një masakër në një drejtim, por edhe një tjetër që bëjmë sikur nuk e shohim. Asgjë të re, edhe këtu.



