OKB: 730 milionë njerëz janë të uritur, ndërsa një miliard vakte hidhen çdo ditë

Më shumë se një miliard vakte hidhen çdo ditë, si në vendet e varfra ashtu edhe në ato të pasura, pavarësisht faktit se më shumë se 730 milionë njerëz në mbarë botën jetojnë në kushte urie, sipas një raporti të Kombeve të Bashkuara (OKB ).

Rreth një e pesta e ushqimit përfundon në koshin e plehrave me mbeturinat, planifikimi i dobët dhe mungesa e aksesit në frigorifer ose ruajtje si shkaqet kryesore.

Bazuar në raportin e OKB-së “Food Waste Index”, kostoja globale e mbetjeve ushqimore arrin afërsisht një miliard dollarë në vit. Familjet janë përgjegjëse për rreth 60% të totalit të mbetjeve.

Shërbimet ushqimore janë përgjegjëse për 28% të mbetjeve dhe shitja me pakicë për rreth 12%. Këto shifra nuk përfshijnë ushqimin që humbet në zinxhirin e furnizimit, midis korrjes dhe tregut, shpesh për shkak të prishjes së ushqimit të ngrënshëm.

Inger Andersen, drejtoreshë ekzekutive e Programit të OKB-së për Mjedisin, e cila hartoi raportin në bashkëpunim me Programin e Veprimit të Mbetjeve dhe Burimeve të Mbretërisë së Bashkuar (Wrap), i quajti mbetjet ushqimore një "tragjedi globale" dhe e krahasoi atë me faktin se një e treta e njerëzve përballen me pasiguri në ushqim.

Miliona njerëz do të mbeten të uritur sot, sepse ushqimi është shpërdoruar në të gjithë botën. Kjo nuk është vetëm një çështje e madhe zhvillimi, por efektet e këtyre mbetjeve të panevojshme shkaktojnë edhe kosto të konsiderueshme për klimën dhe natyrën.

Kombet e Bashkuara tani kanë të dhëna të besueshme nga më shumë se 100 vende, të cilat i kanë lejuar studiuesit të thonë me siguri se mbetjet ushqimore janë një problem global, që prek si vendet në zhvillim ashtu edhe ato të zhvilluara.

Gjithashtu, sipas të dhënave, më shumë ushqime hidhen në vendet e ngrohta, çka ndoshta reflekton sa më pak kohë duhet për t'u prishur kur temperaturat janë të larta. Familjet më të varfra gjithashtu priren të hedhin ushqime me një shkallë pak më të ulët se ato me të ardhura më të larta.

Kjo mund të jetë për shkak të një sërë faktorësh, duke përfshirë mungesën e aksesit në ftohje dhe ruajtje adekuate, mbështetje në ushqime me cilësi më të ulët dhe mungesë kohe për të përgatitur vaktet ushqyese.