
Teksa hyn në Dadkhai gjëja e parë që vë re është heshtja. Nuk ka fëmijë që luajnë lojëra dhe bërtasin me zë të lartë, nuk ka të rritur që bëjnë thashetheme, qeshin dhe bëjnë pazare, dhe asnjë nga ato zhurmat që do të dëgjonit zakonisht në ndonjë fshat tjetër në anën e Kashmirit.
Kjo për shkak se Dadkhai - i banuar nga rreth 300 familje, sipas vendasve - njihet si "fshati i heshtur". Ajo ka një përqindjen më të lartë të njerëzve shurdhë dhe memec brenda popullsisë së saj se çdo komunitet tjetër në Tokë.
Një studim i vitit 2014 nga Këshilli Indian i Kërkimeve Mjekësore (ICMR) i financuar nga qeveria zbuloi se Dadkhai ka prevalencën më të lartë në botë të të shurdhërve jo-sindromik (që do të thotë se humbja e dëgjimit dhe e të folurit nuk shoqërohet me kushte që prekin pjesë të tjera të trupit) . Fshatarët thonë se shumë nga fëmijët e lindur këtu nuk janë në gjendje të flasin apo të dëgjojnë.
Natyrisht, fshati funksionon krejt ndryshe nga pjesa tjetër e botës. Është e zakonshme të shohësh njerëz që shikojnë njëri-tjetrin pa thënë asnjë fjalë. Fshatarët identifikohen jo me emra, por me shenja në trup. Edhe ata që janë në gjendje të dëgjojnë dhe flasin normalisht janë përshtatur me natyrën e qetë të komunikimit.
"Çdo familje goditet nga ky mallkim," tha Choudhary Mohammad Hanief, kryetari i fshatit.
“Të paktën 83 persona janë ende shurdh-memec. I kërkova qeverisë një shkollë për këta fëmijë, por lutjet tona ranë në vesh të shurdhër. Këta njerëz janë mbajtur larg arsimit bazë.”
Fshati i largët është i varfër, familjet i sigurojnë të ardhurat e tyre duke kultivuar perime. Nuk ka rrugë të asfaltuara. Shtëpitë janë të lidhura përmes shtigjeve. Ekziston një qendër e vogël shëndetësore, por nuk ka mjek. Uji i pijshëm merret nga burimet aty pranë. Fshatarët varen kryesisht nga bujqësia, blegtoria dhe puna e përditshme për jetesën e tyre.
Megjithatë, komuniteti mbetet i qetë. Sipas të dhënave të policisë, krimi raportohet shumë rrallë.
Megjithatë, prevalenca e lartë e shurdh-memecëve i ka sjellë Dadkhai famë ndërkombëtare. Fshatarët tani janë dyshues ndaj vizitorëve, që vijnë me kamera, mbajnë shënime dhe e quajnë veten mjekë. Ata nuk duan të bashkëpunojnë më, duke thënë se kanë dhënë gjak të mjaftueshëm për mostra.
Kjo përfshin Hanief, i cili zotëron një shtëpi të shquar trekatëshe në fshat dhe është më mirë se shumica e banorëve. Hanief ka marrë përsipër të avokojë për nevojat e invalidëve të fshatit. Në të kaluarën, ai ka ftuar mjekë nga e gjithë Xhamu dhe Kashmiri dhe pjesë të tjera për të gjetur një lloj kure për fëmijët e fshatit të lindur shurdhmemec.
Por tani, tha ai, ka hequr dorë nga mjekët.
“Gjatë viteve ekipe mjekësh vizituan fshatin, duke marrë mostra gjaku të fëmijëve tanë memec dhe shurdhër,” tha Hanief. "Dhe që atëherë ne nuk i pamë më."
Për dekada të tëra, shkaku i mutizmit në Dadkhai ishte një mister. Por shkencëtarët dyshuan fuqishëm se ekzistonte një lidhje gjenetike. Sipas Sunil Kumar Raina, një neurolog indian që udhëhoqi studimin e ICMR-së në vitin 2014, fshati përbëhet kryesisht nga Gujjars, një komunitet nomad etnik i përhapur në të gjithë Indinë, Pakistanin dhe Afganistanin. Testet gjenetike të hetimit të tij mbi popullsinë e fshatit zbuluan prevalencën e gjerë të një mutacioni që shkakton një mungesë në një proteinë të quajtur otoferlin, e cila mund të çojë në humbje të dëgjimit. Ky mutacion është i trashëguar.
Dhe kështu ekspertët besojnë se martesat farefisnore brenda fshatit gjatë dekadave nënkuptojnë se mutacioni trashëgues është përhapur shpejt brez pas brezi. Të dhënat e qeverisë tregojnë se të paktën 83 persona, kryesisht femra, janë prekur nga geni me problem, i cili ka shkatërruar 55 familje në fshat.
Për të ndryshuar të ardhmen e fshatit, autoritetet po inkurajojnë tani banorët e këtij fshati të largët që të thyejnë izolimin e tyre dhe të kërkojnë partnerë që vijnë nga komunitete të tjera. Sushil Razdhan, është një neurolog i njohur nga provincat indiane të Jammu dhe Kashmir, i cili drejton një ekip kërkimor që studion prevalencën e mutizmit në Dadkhahi.
“Fillimisht [në vitin 2014] kemi parë 120 pacientë, por numri është ulur tani sepse shumë familje kanë ndërprerë martesat brenda komunitetit,” tha ai.
Vendasit thonë se rasti i parë i shurdh-memecit u raportua në vitin 1901, kur një person i quajtur Meran Baksh lindi në një familje që migroi në fshat nga një rreth pranë Jammu.
Por rezulton se shurdh-mutizmi e ka origjinën edhe nga të paktën një burim tjetër. Sipas studimit të hartës gjenetike të ICMR, ka më shumë se një prejardhje përgjegjëse. Ndërsa reputacioni i Dadkhai-t si një "fshat i heshtur" u përhap, mjekët teorizojnë se persona tjerë me humbje të dëgjimit dhe të të folurit që bartnin mutacionin e gjenit otoferlin mund të jenë shpërngulur më vonë në fshat.



