
Kur kujton emrin e Roald Dahl, menjëherë të vjen ndërmend “Gjiganti i madh i mirë”, “Çarli dhe fabrika e çokollatave” dhe shumë libra e skenarë filmash të tij.
Me gjendjen e jashtëzakonshme të fruthit, i cili u shpërnda prej personave të pavaksinuar që kanë rënë në kontakt me persona të infektuar në Nju Jork përfshirë dhe Disneyland në Kaliforni, botës i tërhiqet vëmendja edhe njëherë për vaksinimin ndaj kësaj sëmundjeje.
Fruthi, edhe pse zakonisht i padëmshëm, ndonjëherë mund të ketë pasoja fatale prej ndërlikimeve të tij.
Vajza 7-vjeçare e Dahlit vdiq nga encefaliti i fruthit më 1962. Vite më vonë, më 1988, autori i shkroi Autoritetit të Shëndetit të Sanduellit në Britani, duke u kërkuar nxitjen e prindërve që të vaksinojnë fëmijët e tyre.
“...Olivia, vajza ime e madhe, mori fruthin kur ishte 7 vjeç. Teksa sëmundja përparonte e ndiqte ciklin e saj, mbaj mend që i lexoja libra në shtrat krejt i pashqetësuar. Kur një mëngjes, teksa ajo ndihej më mirë dhe po e merrte veten, qeshë ulur në shtratin e saj dhe po i tregoja si të vizatonte kafshë të vogla, por kur i erdhi asaj radha vura re që gishtat dhe mendja e saj nuk po bashkëpunonin dhe ajo nuk mund të bënte asgjë.
“A ndihesh mirë?” e pyeta.
“Ndihem krejt e përgjumur”, më tha.
Pas një ore, ajo humbi ndjenjat. Pas dymbëdhjetë orësh ajo vdiq.
Atëherë, vaksina e fruthit nuk ishte prodhuar ende... Sot prindërit e kanë zgjidhjen që fëmijëve të tyre të mos u ndodhë një gjë e tillë.
...Edhe në kohët e sotme nëse një fëmijë ka ndërlikime të tilla prej fruthit, doktorët nuk mund të bëjnë asgjë për ta shpëtuar...”



