
Virusi herpes simplex (HSV) mund të transmetohet thjesht me një puthje dhe, pasi kontraktohet, infekton pjesët tona më intime (si buzët, gojën dhe organet gjenitale) përpara se të përhapet në sistemin nervor, ku fshihet në ADN-në tonë.
Ai vlerësohet se virusi herpes simplex i tipit 1 (HSV-1) dhe prek 67% të popullsisë botërore nën 50 vjeç, në përgjithësi duke shkaktuar plagë.
Megjithatë, në disa raste, infeksioni mund të shkaktojë çrregullime të veçanta mjekësore, të tilla si ndodhin kur virusi infekton dhe dëmton syrin (keratiti herpes), ose pushton sistemin nervor qendror, si encefaliti (një inflamacion i parenkimës së trurit).
Në formën seksualisht të transmetueshme të tipit 2 (HSV-2), mund të çojë gjithashtu në meningjit (inflamacion i membranave mbrojtëse që mbulojnë trurin dhe palcën kurrizore).
Transmetimi gjatë lindjes mund të jetë fatal për të porsalindurin, dhe një numër në rritje i studimeve tregojnë gjithashtu se infeksioni është i përfshirë edhe si një shkak, ose një faktor, që mund të kontribuojë në zhvillimin e demencës.
Deri më sot, nuk ka asnjë trajtim që mund të çrrënjosë virusin, i cili pasi kontraktohet, vazhdon në trup për gjithë jetën, duke hyrë në bibliotekën gjenetike të qelizave tona nervore periferike, ku ai mbetet i fjetur dhe nga i cili mund të rishfaqet periodikisht.
Me fjalë të tjera, virusi duket se ka hyrë brenda qelizave, duke kërkuar një udhëtim direkt në rrjetin hekurudhor të vetë qelizave, falë grepit të tij të vogël. Studiuesit kanë treguar se këto proteina motorike asimilohen nga grimcat virale në indet e infektuara fillimisht, duke qenë kështu në gjendje të lëvizin në mënyrë më efektive, duke arritur në bërthamën e neuroneve.
Ata vunë re gjithashtu se, në mungesë të kinesinës, viruset e herpesit nuk janë neuroinvazive. Një zbulim që mund të na ndihmojë të kuptojmë më mirë se si ndërveprojmë me këtë patogjen të vjetër dhe ndoshta edhe të gjejmë një mënyrë për ta bllokuar atë përpara se të hyjë në ADN-në tonë.



