Mërkuri, planeti më i vogël dhe më i brendshëm në sistemin diellor, mund të fshehë një thesar të lë pa frymë, një shtresë tërësisht prej diamanti, deri në 18 kilometra të trashë, në kufirin midis bërthamës dhe mantelit.
Kjo tregohet nga një studim të botuar në revistën Nature Communications me studiues nga Kina dhe Belgjika të koordinuar nga Universiteti i Lieges dhe Universiteti Katolik i Louvain.
Vëzhgimet nga afër të kryera nga sonda Messenger e NASA-s në vitin 2011 zbuluan se sipërfaqja e Mërkurit është jashtëzakonisht e errët për shkak të pranisë së gjerë të grafitit.

Një gjë e tillë sugjeron se në të kaluarën planeti ishte i mbuluar nga një oqean magme i pasur me karbon, i cili ndërsa ftohej, formonte një kore grafiti.
Për të kuptuar nëse grafiti është vërtet materiali i vetëm që mund të ishte formuar gjatë fazës së kristalizimit, studiuesit u përpoqën të rikrijonin kushtet e presionit dhe temperaturës brenda planetit në laborator, duke kombinuar rezultatet e simulimeve me modelet termodinamike.
Të dhënat e marra tregojnë se, megjithëse grafiti ishte ndoshta faza mbizotëruese e karbonit gjatë kristalizimit të oqeanit magmë, kristalizimi i bërthamës mund të ketë çuar në formimin e një shtrese diamanti me trashësi ndërmjet 15 dhe 18 kilometra, në kufirin midis bërthamës dhe mantelit.
Sipas studiuesve, përçueshmëria e lartë termike e diamantit mund të nxisë transferimin e nxehtësisë nga bërthama në mantel, duke rezultuar në shtresim të temperaturës dhe një ndryshim në bërthamën e jashtme të lëngshme të Mërkurit.
Kjo mund të ndikojë në gjenerimin e fushës magnetike, e cila në fakt është jashtëzakonisht e fortë për një planet me përmasa kaq të vogla.



