Sonda hapsinore e NASA-s Voyager 1, e vënë në lëvizje në vitin 1977, ka udhëtuar nëpër hapësirë për më shumë se katër dekada, tanimë mbi 14.9 miliardë milje larg Tokës.
Kohët e fundit, kjo sondë legjendare bëri sërish bujë duke kaluar një kufi të padukshëm që ndan sistemin tonë diellor nga hapësira e gjerë ndëryjore.
Ajo që zbuloi atje i ka lënë shkencëtarët të habitur, një "mur zjarri" ku temperaturat arrijnë në një nivel të paimagjinueshëm prej 54,000 gradë, shkalla Fahrenheit.
Qysh nga momenti i nisjes në hapësirë, Voyager 1 ka dërguar imazhe marramendëse të Jupiterit, Saturnit dhe hënave të tyre. Por udhëtimi më i guximshëm filloi kur la pas territorin e njohur të planetëve dhe u drejtua drejt asaj që njihet si heliopauzë. Ky është kufiri i gjerë ku ndikimi i diellit zbehet dhe fillon mbretëria e hapësirës ndëryjore.
Në këtë pikë kufitare, presioni i erës diellore, rrjedha e grimcave që rrjedhin nga dielli takohet me presionin e grimcave që lëvizin nëpër hapësirë përtej sistemit tonë diellor. Instrumentet e Voyager zbuluan një rritje të habitshme si në temperaturë ashtu edhe në dendësinë e grimcave në këtë vendndodhje, një fenomen që shkencëtarët tani e quajnë "muri i zjarrit".
Për të kuptuar rëndësinë e zbulimit të Voyager, na duhet më së pari të kuptojmë çfarë është heliopauza. Ajo shënjon kufirin e jashtëm të domenit të diellit tone.
Heliopauza nuk është vetëm një kufi; është një laborator i jashtëzakonshëm në hapësirë. Meqenëse kushtet atje janë të pamundura të përsëriten në Tokë, studimi i këtij rajoni ofron njohuri unike mbi plazmat, gazrat e jonizuar që janë gjendja më e zakonshme e materies në univers. Plus, njohuritë e mbledhura këtu i ndihmojnë shkencëtarët të kuptojnë më mirë se si yjet si dielli ynë ndikojnë në mjedisin përreth tyre, duke përfshirë edhe banueshmërinë e planetëve që rrotullohen rreth atyre yjeve.
Konfirmimi nga Voyager për një “mur zjarri” në këtë zonë tregon se edhe në hapësira me shumë pak grimca, përplasjet midis erërave yjore mund të gjenerojnë temperatura ekstreme. Për fat të mirë, kjo zonë e zjarrtë nuk e dëmton Voyager, pasi është aq e hapërdarë saqë sonda kalon përmes saj pa u dëmtuar.
Nxehtësia në zonë vjen vjen nga energjia kinetike e grimcave që lëvizin pothuajse me shpejtësinë e dritës. Gazi në këtë rajon është aq i hollë sa grimcat rrallë përplasen, duke i lejuar Voyager 1 të kalojë si një eksplorues kozmik pa asnjë gërvishtje.
Diçka tjetër që i ka shtangur shkencëtarët është zbulimi i fushave magnetike të ngjashme në të dyja anët e heliopauzës. Fillimisht, besohej se ndikimi magnetik i diellit dhe fushat magnetike ndëryjore do të ndryshonin shumë.
Megjithatë, të dhënat e Voyager sugjerojnë se era diellore i shtrin linjat e fushës magnetike derisa ato të rilidhen dhe ta shndërrojnë energjinë kinetike në nxehtësi në këtë zonë të rilidhjes magnetike.
Çfarë vjen më pas? Voyager do të vazhdojë të mbledhë informacione të çmuara rreth dendësisë së grimcave dhe fushave magnetike në hapësirën ndëryjore.
Këto të dhëna do të ndihmojnë në rafinimin e modeleve tona të heliosferës, flluskës mbrojtëse rreth sistemit tonë diellor dhe do të hapin rrugën për misionet e ardhshme njerëzore në kozmosin e thellë.
A keni menduar ndonjëherë se çfarë fshihet përtej sistemit tonë diellor? Udhëtimi i Voyager 1 përtej "murit të zjarrit" shënon vetëm fillimin e udhëtimit ndëryjor të njerëzimit
MCN TV është një televizion gjeneralist, i cili përfshin emisione, seriale, filma, dokumentarë etj. Ky televizion ka në dispozicion të tij katër studio televizive të pajisura me teknologjinë bashkëkohore.
