
La Casa del Sapo filloi për të kënaqur një program nevojash përmes një qëndrimi arkitektonik i cili reflekton kontekstin, bashkësinë dhe në rezultatet e veprimeve që po u kalojmë brezave tanë të ardhshëm.
Është një projekt i rritur jashtëzakonisht shumë vite para se të mendohej se do të ndërtohej, një projekt që zbarkoi përmes shenjave dhe intuitave, i cili pak nga pak hapi dyert dhe ndërtoi ura midis njerëzve që duhej të bashkoheshin.
La Casa del Sapo është shtëpia e të gjithëve, është bërë një tubim, një shtëpi familjare, një strehë, një hapësirë përfshirëse, një hapësirë e sigurt, një shtëpi pushimi, një shkollë, një vend ku fëmijët mund të mësojnë të notojnë, ku mund të dërgojnë breshkat në oqean, një pemishte, një vend për të ngrënë dhe pirë, një vend për miqtë, një vend për t’u rritur, shtëpia e Pau dhe Mario. Shtëpia është projektuar nga vetë vendi, "dy gurë që shikojnë detin, dëshirojnë për përjetësinë e tij", i pari kërkon lindjen e diellit dhe tjetri që dielli të perëndojë.



