Shkrimtari Haruki Murakami boton romanin e tij të parë me një protagoniste femër

Autori i njohur japonez Haruki Murakami botoi në Japoni një roman të ri të shumëpritur, i pari i karrierës së tij me një protagoniste femër.

Autori 77-vjeçar i shpjegoi gazetës Nikkei se ndjeu se kishte ardhur koha të trajtonte një histori familjare, një temë që rrallë është parë në prozën e tij deri më tani.

Libri, i titulluar “Kaho” (i shoqëruar nga titulli në anglisht “The Tale of Kaho”), është një zgjerim i një tregimi të shkurtër me të njëjtin titull, “Kaho”, dhe hapet me një fjali qëllimisht shqetësuese: “Kam dalë me të gjitha llojet e grave në jetën time”, thotë një burrë, “por duhet të them se nuk kam parë kurrë një aq të shëmtuar sa ti”.

Protagonistja, Kaho, është 26 vjeçe dhe autore librash me ilustrime. Në skenën hapëse, ajo flet me një burrë më të vjetër që e takoi nëpërmjet një redaktori. Kaho zemërohet, por qëndron, e habitur dhe e intriguar.

“Kapitulli i parë bazohet në një histori që shkrova për një lexim me Mieko Kaëakami në mars të vitit 2024”, tha Murakami.

Ishte diçka që e shkrova pasi u shtrova në spital për shkak të një sëmundjeje dhe mora një pushim nga shkrimi, dhe ndjeva sikur kisha krijuar diçka mjaft interesante.

 

Murakami shpjegoi se nuk e kishte konsideruar menjëherë romanin e tij të parë me një protagoniste femër, pjesërisht sepse ai kishte shkruar tashmë histori me protagoniste femra në të kaluarën. 

“E bëra Kahon një grua të re shumë të zakonshme, përveç faktit që asaj i pëlqen të vizatojë”, tha ai.

Sipas shkrimtarit, romani ruan strukturën e tij të zakonshme narrative: bota reale dhe joreale kryqëzohen dhe bashkëveprojnë, duke gjeneruar një tension që formëson historinë. 

“Por, meqenëse në fund të fundit u bë një histori me një protagoniste femër, romani që rezultoi ka një ndjesi të ndryshme nga veprat e mia të mëparshme”, shtoi ai.

Përvoja e Murakamit si profesor vizitor në Kolegjin Wellesley në Shtetet e Bashkuara, midis janarit dhe majit 2023, pati gjithashtu një ndikim të rëndësishëm. 

Ishte hera e parë që jepja mësim në një kolegj femrash. Studentet femra kishin një vetëdije të fortë politike dhe një interes të madh për çështjet gjinore. 

Pati shumë diskutime rreth mënyrës se si shkrimtarët meshkuj i portretizojnë gratë, dhe unë u bëra më i vetëdijshëm për perspektivën femërore.

 

Gjatë shkrimit të romanit, Murakami tha se u përpoq ta shihte botën përmes syve të një gruaje 26-vjeçare, ashtu si në “Kafka në Shore” e pa botën përmes syve të një djali 15-vjeçar. 

“Si të ndihesh pak i frikësuar duke ecur vetëm natën. Sigurisht, unë jam burrë, kështu që nuk e di nëse kjo është e saktë apo jo”, tha ai.

Romani prezanton gjithashtu temën e familjes, veçanërisht marrëdhënien midis nënës dhe vajzës. “Gjithmonë kam qenë shumë i interesuar për individët, kështu që nuk kisha shkruar shumë për familjet, por ndjeva se kishte ardhur koha”, tha Murakami.

Në kapitujt në vijim, Kaho has qenie misterioze, përfshirë një milingonëngrënës të aftë të flasë gjuhën njerëzore. 

Ajo që dua të bëj është të shkruaj botë joreale duke përdorur stilin e realizmit. Meqenëse nuk është fantazi, duhet ta shkruaj realisht, por teknikisht është e vështirë.

 

Në libër shfaqen tre vende në zonën e Tokios: Musashi-Sakai, ku jeton Kaho; Hanahata, ku ajo dikur jetonte; dhe Urawa, në Prefekturën Saitama, ku jetojnë prindërit e saj. Murakami ka thënë se këto vende janë të lidhura me të njohurit e tij dhe se ai i përcakton si një lloj reference private.

Romani përmban gjithashtu një reflektim mbi vlerën e historive. Përmes xhaxhait të Kahos, citohet Walter Benjamin, i cili besonte se një histori e vërtetë gjithmonë përmban njëfarë dobie, të dukshme ose të fshehur. 

Murakami e kontraston kompleksitetin e romanit me rrëfimet e menjëhershme që dominojnë epokën e mediave sociale, duke cituar edhe Donald Trump.

Në një botë rrjetesh sociale, rrëfimet e menjëhershme të prodhuara nga Donald Trump dhe të tjerë tërheqin më lehtë vëmendjen. Nuk ka kuptim të konkurrosh në një botë ku më e shkurtër është më mirë. 

 

Për Murakamin, rrëfimi kompleks i romanit mund të jetë vetë një kundërpërgjigje ndaj historive të menjëhershme dhe të lehta për t’u kuptuar.

Vetëdija njerëzore është një tërësi, kështu që nuk mund të analizohet me fjalë. Kjo është arsyeja pse dua ta përkthej atë tërësi në një histori. Kjo është ajo që dua të bëj.