Luftërat e spiunazhit nuk zhvillohen vetëm përmes sistemeve të sofistikuara të përgjimit, sulmeve kibernetike ose agjentëve të fshehtë. Ndonjëherë mjafton një histori dashurie.
Pranimi i një lidhje jashtëmartesore nga Jensen Huang, themelues dhe CEO i Nvidia, me një grua të dyshuar nga inteligjenca amerikane se punon për shërbimet e inteligjencës kineze nxjerr në pah një nga teknikat më të vjetra dhe më të fshehta të spiunazhit ndërkombëtar, të ashtuquajturin “kurth mjalti”.
Një metodë që ka përfshirë luftërat botërore dhe Luftën e Ftohtë, ka përmbysur karriera politike, ka kompromentuar aparatet e sigurisë dhe ka prodhuar ngjarje aq të pabesueshme sa duken si skenarë filmash.
Rasti Huang është mjaft i rëndësishëm sepse ka të bëjë me drejtuesin e lartë të kompanisë që dominon tregun për gjysmëpërçuesit më të përparuar për inteligjencën artificiale, në qendër të konkurrencës teknologjike midis Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe Kinës.
Alice Huang, një ekzekutive në Megaspeed me seli në Singapor, një klient i madh i Nvidia-s, dyshohet se është rekrutuar nga Ministria Kineze e Sigurisë Shtetërore për të mbledhur informacione mbi CEO-n e gjigantit amerikan, zbuluan hetimet e inteligjencës amerikane.
Në një memo drejtuar punonjësve më 8 nëntor, Huang pranoi se kishte qenë jobesnik ndaj gruas së tij dhe mori përgjegjësinë personale.
Ndërkohë bordi i drejtorëve të Nvidia ka nisur një hetim të pavarur, por sqaroi se aktualisht nuk ka arsye të besojë se sekretet e korporatës ose siguria kombëtare janë kompromentuar. Pekini, nga ana e tij, i mohoi akuzat sot përmes zëdhënësit të Ministrisë së Jashtme Guo Jiakun.
Teknika e kurthit të mjaltit bazohet në një parim bazë, transformimin e intimitetit në cenueshmëri.
Qëllimi mund të jetë marrja direkte e informacionit konfidencial, bindja e dikujt të bashkëpunojë ose krijimi i kushteve për shantazh përmes fotografive, regjistrimeve ose kërcënimit të thjeshtë për zbulimin e një marrëdhënieje klandestine.
Agjenti joshës nuk është gjithmonë një grua dhe marrëdhënia nuk fillon gjithmonë si një operacion i planifikuar. Ndonjëherë është një lidhje e vërtetë që shërbimet sekrete vendosin ta shfrytëzojnë më vonë.
Herë të tjera, e gjithë marrëdhënia, nga takimi i rastësishëm deri te premtimi i martesës, është parapërgatitur.
Rasti klasik mbetet Mata Hari, balerina holandeze Margaretha Geertruida Zelle, e cila ndërtoi famën e saj në Belle Epoque Paris duke performuar valle ekzotike dhe duke u shoqëruar me oficerë, diplomatë dhe burra me ndikim.
Gjatë Luftës së Parë Botërore, ajo ra në kontakt me shërbimet sekrete gjermane dhe franceze, duke u akuzuar për mashtrim. E arrestuar në shkurt të vitit 1917, ajo u ekzekutua më 15 tetor të të njëjtit vit në Vincennes.
Figura e saj do të bëhej simboli universal i joshëses-spiune. Megjithatë, dokumentacioni historik pikturon një pamje më pak romantike, pasi sipas Shërbimit Historik të Mbrojtjes Franceze, nuk ka prova që ajo transmetoi informacione të rëndësishme ushtarake.
Më shumë sesa efikasiteti i operacioneve të saj, ajo që ka mbijetuar është miti i një gruaje të aftë për të marrë sekrete përmes sharmit.
Një rast shumë më konkret shpërtheu në Britaninë e Madhe në vitin 1962. John Vassall, një punonjës i Ambasadës Britanike në Moskë në vitet 1950, ishte joshur në një situatë seksuale kompromentuese dhe ishte fotografuar nga KGB.
Në një kohë kur homoseksualiteti ishte ende i kriminalizuar në Mbretërinë e Bashkuar, perspektiva e ekspozimit publik ishte një instrument i frikshëm presioni.
I shantazhuar, Vassall filloi t’u dorëzonte informacione të klasifikuara sovjetikëve, duke marrë më vonë edhe para. I zbuluar nga shërbimet sekrete britanike, ai u dënua me 18 vjet burg.
Historia e tij mbetet një nga shembujt më të qartë se si një dobësi personale mund të transformohej në një shkelje të sigurisë së një shteti.
Vetëm një vit më vonë, në vitin 1963, qeveria britanike u trondit nga skandali Profumo. John Profumo, Sekretari i Luftës, kishte pasur një aferë me të renë Christine Keeler, e cila po dilte gjithashtu me Yevgeny Ivanov, atasheun detar sovjetik dhe agjentin e inteligjencës së Moskës.
Dyshimi se informacioni konfidencial mund të kalonte përmes gruas shkaktoi një trazirë politike.
Profumo fillimisht e mohoi çështjen para Parlamentit, por më pas u detyrua ta pranonte dhe të jepte dorëheqjen. Hetimi zyrtar i udhëhequr nga Lord Denning, nuk gjeti prova për një kompromentim të sigurisë kombëtare.
Rasti tregoi se, edhe në mungesë të një operacioni të provuar spiunazhi, vetëm kombinimi i seksit, gënjeshtrave dhe inteligjencës mund të shkatërronte një karrierë politike.
Por, pikërisht në Gjermaninë e ndarë, joshja u bë një teknikë spiunazhi e aplikuar sistematikisht.
Markus Wolf, kreu legjendar i spiunazhit të huaj për Stasin, zhvilloi një rrjet agjentësh të quajtur “Romeo”, burra të përzgjedhur për t’u afruar punonjësve, sekretarëve dhe zyrtarëve të Gjermanisë Perëndimore që kishin qasje në dokumente të klasifikuara.
Agjentët merrnin identitete të rreme, falsifikonin takime të rastësishme, ndërtonin marrëdhënie romantike dhe, pasi fitonin besimin e grave, i bindnin ato të bashkëpunonin.
Disa histori sfiduan imagjinatën. Sipas një rindërtimi të publikuar nga vetë CIA, një agjent i Stasit arriti të joshte një përkthyes të punësuar në mjediset e NATO-s në Paris duke u paraqitur si një oficere e inteligjencës daneze.
Kur gruaja, një katolike praktikuese, shprehu dëshirën për të rrëfyer mëkatet e saj, shërbimet e inteligjencës sovjetike madje organizuan një takim me një prift të rremë, një agjent i cili e liroi nga akuzat dhe e inkurajoi të vazhdonte lidhjen dhe spiunazhin.
Në një operacion tjetër, Stasi organizoi një martesë të rreme për të siguruar një nga informatorët e saj që ishte i dashuruar. Gruaja zbuloi vetëm pas arrestimit të saj në vitin 1977 se dasma ishte inskenuar. Gjatë Luftës së Ftohtë, dhjetëra gra të Gjermanisë Perëndimore u ndoqën penalisht për aktivitete spiunazhi të lidhura me këto rrjete.
Edhe më e pabesueshme ishte historia e Bernard Boursicot, një zyrtar francez i cili, në vitin 1964, ndërsa ishte me detyrë në Kinë, takoi Shi Pei Pu, një këngëtare të Operas së Pekinit.
Boursicot u dashurua me artisten, dhe u përfshi në një lidhje që zgjati gati njëzet vjet. Shi madje arriti ta bindte atë se bashkimi i tyre solli në jetë një fëmijë. Ajo që zyrtari francez nuk e dinte, ose pretendonte se nuk e dinte, ishte se i dashuri i saj ishte burrë dhe se shtatzënia e rremë.
Ndërkohë, Boursicot u kishte dorëzuar dokumente franceze shërbimeve sekrete kineze. Në vitin 1986, të dy u dënuan me gjashtë vjet burg për spiunazh.
Kjo histori do të frymëzonte shfaqjen “Mr. Butterfly” të David Henry Hwang dhe më vonë një film nga David Cronenberg.
Në vitet 1980, mekanizmi vazhdoi të vepronte kundër amerikanëve. Sharon Scranage, një stenografe e CIA-s e caktuar në Ganë, filloi një marrëdhënie në vitin 1983 me Michael Soussoudis, një i afërm i udhëheqësit ganez Jerry Rawlings dhe me lidhje me shërbimet lokale të inteligjencës.
Ajo përfundoi duke i dhënë atij informacione të klasifikuara, përfshirë identitetin e bashkëpunëtorëve të CIA-s dhe detaje të aktiviteteve operative. E zbuluar në vitin 1985, ajo u dënua me pesë vjet burg. Rasti tregoi se edhe personeli relativisht larg niveleve më të larta të vendimmarrjes mund të ishte një burim i vlefshëm informacioni.
Edhe më serioz ishte rasti i Clayton Lonetree, një marins përgjegjës për sigurinë në ambasadën amerikane në Moskë. Në vitin 1985, ai takoi Violetta Seina, një punonjëse sovjetike në misionin diplomatik.
Marrëdhënia e tyre gradualisht e futi atë në orbitën e KGB-së, ku ajo e prezantoi atë me një “xhaxha” të sajin, në të vërtetë një agjent sovjetik, i cili e rekrutoi atë.
Lonetree siguroi dokumente dhe informacione mbi strukturat diplomatike amerikane, duke vazhduar kontaktet e tyre edhe pas transferimit të tij në Vjenë.
Në dhjetor 1986, ai rrëfeu aktivitetet e tij. Vitin pasardhës, ai u dënua nga një gjykatë ushtarake me 30 vjet burg, një dënim që më vonë iu ul.
Një tjetër aferë veçanërisht e sikletshme për Uashingtonin doli në vitin 2003, e cila përfshinte Katrina Leung, një informatore të FBI-së aktive në marrëdhëniet me Kinën.
Për gati njëzet vjet, Leung kishte mbajtur një marrëdhënie intime me kontaktin e saj, agjentin James Smith, ndërsa kishte pasur edhe një marrëdhënie të dytë me një zyrtar tjetër të FBI-së, William Cleveland.
Hetimet zbuluan se ajo i kishte kaluar informacione të klasifikuara Pekinit pa autorizim. Një raport nga Departamenti i Drejtësisë i SHBA-së, i botuar në vitin 2006, dokumentoi jo vetëm marrëdhëniet romantike, por, më e rëndësishmja, mangësitë serioze në mbikëqyrjen e informatorit, i cili për vite me radhë kishte mbetur një nga burimet më të vlefshme të agjencisë.
Në këtë rast, nuk ishte vetëm një agjent që ishte joshur: i gjithë sistemi i kontrollit kishte rezultuar i prekshëm.
Nga KGB-ja te Stasi, nga ambasadat e Luftës së Ftohtë te kompanitë teknologjike të shekullit të 21-të, kurthet e mjaltit zbulojnë një vazhdimësi të habitshme në teknikat e spiunazhit.
Shënjestrat, mjetet e komunikimit dhe natyra e informacionit të kërkuar ndryshojnë, dokumenteve ushtarake tani u bashkohen gjysmëpërçues, algoritme dhe sekrete industriale.
Por brishtësia që duhet shfrytëzuar mbetet e njëjtë, momenti kur një person, edhe pse është plotësisht i vetëdijshëm për rëndësinë e rolit të tij, ndalon së pari tjetrin si një rrezik potencial dhe fillon ta konsiderojë si dikë që duhet t’i besohet.
MCN TV është një televizion gjeneralist, i cili përfshin emisione, seriale, filma, dokumentarë etj. Ky televizion ka në dispozicion të tij katër studio televizive të pajisura me teknologjinë bashkëkohore.
