“Jeta në Call Center-at në vitet 1990 ishte një ëndërr. Sot, është një makth"

A e mbani mend filmin “The Wolf of Wall Street” me Leonardo DiCaprio-n? 

Epo, të punoje në qendrat e thirrjeve në vitet 1990 ishte tamam kështu. Sigurisht, nuk kishte aq shumë para përreth, por ishte epoka e artë, dhe pas një viti do të punësoheshe me një kontratë të përhershme për 2,500 euro neto në muaj, pa diplomë apo kualifikime të tjera. Dhe jeta nuk ishte aq e shtrenjtë. Për një të ri që kërkonte punën e tij të parë, ishte më e mira. Ne të gjithë uleshim në zyrë së bashku, më i madhi ishte 30 vjeç dhe pasi nënshkruaje një kontratë, kishte rituale dhe festime. Asgjë si realiteti i sotëm.

Erika Bernardini, 50 vjeç , ka punuar në Call Center që nga 17 janari 1999. Ajo ka parë bumin e industrisë, por edhe rënien e saj, nga parajsa në ferr. Sot, ajo punon në Ivrea, në selinë qendrore të Konecta-s , ku menaxhon shërbimet e Eniplenitude. Ajo do të qëndrojë atje për disa muaj të tjerë, pastaj, me shumë gjasa, do të detyrohet të transferohet në Torino, duke qenë se kompania ka vendosur të mbyllë përgjithmonë zyrën e saj provinciale.

Bernardini, a e ke menduar ndonjëherë se do të kesh këtë karrierë?

Jo, absolutisht jo, doja vetëm të paguaja për studimet e mia në Shkencat e Edukimit. Në atë kohë, u punësova nga Omnitel, tani Vodafone, dhe përfundova atje deri në vitin 2007, kur njësia e biznesit iu shit Comdata, tani Konecta. Më parë, të gjitha kompanitë telefonike kishin qendra të brendshme thirrjesh, por me fillimin e outsourcing-ut, gjithçka ndryshoi. Covid dhe teknologjitë e reja bënë pjesën tjetër.

A mund të ndjekë një i ri gjurmët e tua?

E pamundur. Punësimi i përkohshëm vjen herë pas here, por zgjat vetëm disa muaj, me një pagë të ulët prej rreth 1,300 eurosh për një ditë pune tetë-orëshe. Mosha mesatare tani është rreth 42 vjeç. Dhe ajo frymë ekipi nuk ekziston më. Më parë, ndiheshe pjesë e një marke, sot, ndërron klientë çdo muaj dhe madje punon nga distanca. Për një kompani, kjo do të thotë të kursesh para. Ka edhe më pak profesionalizëm.

A keni marrë ndonjëherë ndonjë telefonatë të pazakontë?
 

Më kujtohet një nga viti 1999, përpara se të ekzistonte ligji i privatësisë. Një burrë më telefonoi dhe më kërkoi të kontrolloja telefonatat në kartën SIM të gruas së tij. Ai donte të dinte konkretisht nëse po shfaqej një numër specifik. Unë refuzova dhe ai filloi të qante. Në këtë punë, duhet të jesh pjesërisht psikolog dhe pjesërisht ekonomist.

Nëse do të ktheheshit pas, a do t’i vazhdonit studimet?

 

Jo, kjo punë nuk ka pasur kurrë ndonjë njohje shoqërore, por më ka lejuar të udhëtoj dhe të rris një familje me qetësi shpirtërore. Megjithëse nuk mund ta fsheh shqetësimin tim. Së shpejti do të transferohem në Torino dhe të ardhurat e mia do të jenë më të ulëta dhe do të jetë më e vështirë. Kolegët e tjerë kanë fëmijë dhe punojnë me kohë të pjesshme për 900 euro në muaj. Për ta, zhvendosja është pothuajse e pamundur. Është një shpatë e Demokleut. Midis inteligjencës artificiale dhe chatbot-eve, punësimi ka rënë ndjeshëm. Fatkeqësisht, kompanitë kanë dy mundësi: ose t’i konvertojnë punonjësit e tyre 50-vjeçarë, ose t’i pushojnë nga puna për të punësuar të rinj të diplomuar në inxhinieri. Mundësia e dytë është më e lehtë dhe më pak e kushtueshme, sepse ata do të fitonin më pak se ata që ishin punësuar tridhjetë vjet më parë pa diplomë.

Çfarë këshille do t’u jepnit fëmijëve tuaj adoleshentë sot?
 

Largohu nga Italia, është e vetmja mënyrë. Sigurisht që nuk mund t’i imagjinoj në Piemonte. Më parë, nëse doje të punoje, mund të gjeje një punë. Sot, as studimi nuk është i mjaftueshëm.