Aktualisht janë duke u monitoruar në mënyrë aktive ngjarjet e rënda hapësinore të motit, të shënuara më 11-12 nëntor. Kushtet gjeomagnetike të shqetësuara rëndë pritet të vazhdojnë për të paktën 24 deri në 48 orë.
Më 11 nëntor 2025, u vu re një shpërthim intensiv diellor, me një pikë kulmore rreth orës 10:04. Kjo u pasua më pak se një orë më vonë nga vëzhgimi i një nxjerrjeje masive koronale (CME), me një shpejtësi fillestare të vlerësuar të jetë rreth 1500 km/s dhe që mbërriti në Tokë më 12 nëntor në mbrëmje vonë ose më 13 nëntor herët në mëngjes, megjithëse këto vlerësime përfshijnë disa pasiguri.
Ndikimi i stuhisë gjeomagnetike vlerësohet të jetë i rëndë dhe mund të ndikojë në satelitë, rrjete elektrike dhe sisteme navigimi. Mirëpo ngjarja nuk përbën një rrezik të drejtpërdrejtë biologjik për njerëzit në Tokë.
Agjencia Evropiane e Hapësirës (ESA) po e monitoron nga afër këtë ngjarje të fuqishme të motit hapësinor dhe po mbledh informacione të detajuara nga të gjitha qendrat e saj të shërbimeve të ekspertëve.
“Planeti ynë u godit nga dy stuhi të njëpasnjëshme mbrëmë, duke shkaktuar një shqetësim të rëndë gjeomagnetik. Presim që një e tretë të mbërrijë sot ose nesër. Ndikimi i CME-së së tretë varet shumë nga fakti nëse ajo bashkohet me dy të parat apo jo. Stuhia gjeomagnetike vlerësohet të vazhdojë në një nivel të rëndë dhe mund të ndikojë në satelitë, rrjete elektrike dhe sisteme navigimi. Ne kemi vëzhgime të shpërthimeve të mëtejshme të CME-ve nga Dielli, kështu që aktiviteti i rëndë i motit hapësinor parashikohet të vazhdojë për gjysmën e dytë të kësaj jave”, tha Juha-Pekka Luntama, drejtoreshë e Zyrës Hapësinore të Motit të ESA-s.
Ndërsa këto efekte janë shqetësuese për teknologjinë, ato nuk paraqesin një rrezik të drejtpërdrejtë biologjik për njerëzit në Tokë falë atmosferës mbrojtëse dhe magnetosferës së planetit tonë.
Stuhitë e mëdha diellore janë të zakonshme afër maksimumit diellor. Edhe pse mund të parashikohet probabiliteti i një shpërthimi, momenti i saktë i ngjarjes, kur këputet brezi elastik, dhe madhësia e saktë janë ende të vështira për t’u parashikuar.
Zonat e mëdha aktive në sipërfaqen e Diellit monitorohen nga afër në çdo kohë dhe ESA mirëmban një mori shërbimesh hapësinore të motit, të përdorura nga industria dhe operatorët e anijeve kozmike për të qenë në gjendje të reagojnë shpejt ndaj një ngjarjeje të motit hapësinor.
Kur shpërthen një shpërthim diellor, shpërthimi mund të çlirojë aq energji sa një miliard bomba atomike. Një rrëke valësh elektromagnetike largohet nga Dielli me shpejtësinë e dritës dhe mbërrin në Tokë tetë minuta më vonë, duke mundësuar ndërprerjen e transmetimeve radio me valë të shkurtra dhe duke shkaktuar gabime në sistemet e navigimit.
Pas tyre, vijnë grimcat energjike diellore me shpejtësi të lartë, duke përfshirë protonet, elektronet dhe grimcat alfa. Ky rrezatim mund të dëmtojë astronautët, të dëmtojë anijet kozmike dhe mund të prodhojë një kaskadë grimcash dytësore në atmosferën tonë që mund të shkaktojnë gabime në komponentët elektronikë nëse arrijnë në tokë.
Një shpërthim shpesh shoqërohet nga një shpërthim i madh gazi të jonizuar nga atmosfera e jashtme e Diellit, i njohur si një nxjerrje masive koronale (CME).
Një nxjerrje masive koronale krijon erëra dhe valë goditëse në erën diellore, të cilat, nëse drejtohen drejt Tokës, mund të duhen nga 18 orë deri në disa ditë për të arritur tek ne.
Kur një nxjerrje masive koronale mbërrin në Tokë, ajo e streson fushën e saj magnetike, duke shkaktuar një stuhi gjeomagnetike. Kjo bën që gjilpëra e busullës të endet dhe mund të çojë në rritje të dëmshme të rrymës elektrike në struktura të gjata metalike, siç janë linjat e energjisë dhe tubacionet.
Gjatë stuhive gjeomagnetike, grimcat nga hapësira gjejnë shtigje drejt atmosferës së sipërme, ku përplasen me atomet dhe molekulat, duke krijuar aurorat.
Rrymat e injektuara në atmosferë jo vetëm që prodhojnë dritë, por mund të ngrohin edhe atmosferën e sipërme të Tokës, duke e bërë atë të fryhet dhe duke rritur rezistencën ndaj satelitëve në lartësi të ulët.
Nëse një satelit nuk e kompenson duke përdorur motorët e tij shtytës, ai mund të tërhiqet jashtë orbitës. Ky efekt ka edhe një anë pozitive, pasi ndihmon në tërheqjen e mbeturinave hapësinore poshtë në atmosferë, ku ato digjen.



