“Mozaiku Mbrojtës”, strategjia me të cilën Irani përgatit rezistencën e tij

Irani ka zhvilluar ndër vite një strategji të veçantë ushtarake të njohur si “Mozaiku Mbrojtës”, një doktrinë që synon t’i mundësojë vendit të përballojë një konflikt të mundshëm me fuqi ushtarake shumë më të avancuara. 

Kjo strategji është ndërtuar mbi idenë e një mbrojtjeje të decentralizuar dhe të qëndrueshme, e cila mund të vazhdojë të funksionojë edhe nëse strukturat qendrore të komandës goditen gjatë një lufte.

Doktrina u zhvillua në mesin e viteve 2000 nga Garda Revolucionare Islamike, forca elitare ushtarake e Republikës Islamike. Në atë periudhë, prania e madhe ushtarake amerikane në rajon, veçanërisht në Irak dhe Afganistan, shtyu Teheranin të mendonte për një mënyrë mbrojtjeje që nuk do të varej nga një komandë e vetme qendrore. Ideja ishte që edhe në rast të një sulmi masiv ajror apo raketor, sistemi i mbrojtjes të mos paralizohej.

Thelbi i “Mozaikut Mbrojtës” qëndron në ndarjen e territorit të Iran në një numër zonash operative të pavarura, secila me strukturën e vet të komandës dhe me aftësi për të vepruar në mënyrë autonome. Çdo njësi është e organizuar për të menaxhuar mbrojtjen lokale, për të koordinuar operacione ushtarake dhe për të reaguar ndaj sulmeve pa pasur nevojë për udhëzime të drejtpërdrejta nga qendra. Në këtë mënyrë krijohet një rrjet mbrojtjeje i ngjashëm me një mozaik: çdo pjesë është e lidhur me të tjerat, por mund të funksionojë edhe më vete.

Në këtë strategji një rol të rëndësishëm luajnë edhe forcat paramilitare, veçanërisht milicia Basij, e cila përbëhet nga qindra mijëra vullnetarë. Këto njësi konsiderohen një rezervë e rëndësishme për mbrojtjen territoriale dhe për zhvillimin e luftës guerile në rast të një pushtimi tokësor. 

Sipas analizave të ekspertëve, integrimi i këtyre forcave në strukturën e mbrojtjes i jep Iranit mundësinë të mobilizojë një numër shumë të madh luftëtarësh në një kohë të shkurtër.

Strategjia iraniane nuk mbështetet vetëm te forcat tokësore. Ajo përfshin gjithashtu përdorimin e raketave balistike, dronëve dhe sistemeve të decentralizuara të mbrojtjes ajrore. Në hapësirat detare, veçanërisht në Gjiri Persik, doktrina parashikon përdorimin e anijeve të shpejta, minave detare dhe taktikave të luftës asimetrike për të vështirësuar lëvizjen e flotave kundërshtare.

Sipas analizës së medias italiane AGI, kjo qasje pasqyron një filozofi të ndryshme nga strategjitë klasike ushtarake. Në vend që të synojë një fitore të shpejtë në fushën e betejës, “Mozaiku Mbrojtës” është projektuar për të zgjatur konfliktin dhe për ta bërë atë sa më të kushtueshëm për kundërshtarin. Ideja është që një armik teknologjikisht superior të përballet me një rrjet të shpërndarë rezistence, i cili është i vështirë të shkatërrohet plotësisht.

Në thelb, kjo doktrinë është menduar si një strategji mbijetese për regjimin në Iran. Edhe nëse infrastruktura ushtarake apo politike do të goditej rëndë në një konflikt të madh, sistemi i “Mozaikut Mbrojtës” synon të garantojë që rezistenca të vazhdojë në mënyrë të organizuar në të gjithë territorin e vendit. Për këtë arsye, ekspertët e konsiderojnë atë një nga shtyllat kryesore të planifikimit ushtarak iranian në rast të një krize të madhe rajonale.