Herën e fundit që Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Izraeli bombarduan Iranin, një gazetar e pyeti Vladimir Putinin se si do të reagonte nëse Ajatollah Ali Khamenei do të vritej. “As nuk dua ta diskutoj”, u përgjigj ai prerë.
Më pak se nëntë muaj më vonë, pas vrasjes së Khameneit në një sulm të udhëhequr nga Izraeli dhe të mbështetur nga SHBA, presidenti rus nuk kishte më luksin e heshtjes.
Në një deklaratë të shkurtër në faqen e Kremlinit, ai e denoncoi ngjarjen si “Vrasje, të kryer në shkelje cinike të të gjitha normave të moralit njerëzor dhe të drejtës ndërkombëtare”.
Ishte një reagim dukshëm më i ashpër sesa ai pas kapjes së Nicolas Maduro-s në fillim të vitit.
Megjithatë, Putini shmangu përmendjen direkte të vendeve që qëndronin pas sulmit, një sinjal i kujdesit të tij diplomatik.
Në qarqet ruse, vdekja e Khameneit solli menjëherë kujtime nga fundi i Muamar Gadafit në vitin 2011. Sipas gazetarit Mikhail Zygar, pamjet e Gadafit të rrahur për vdekje pas ndërhyrjes së NATO-s e lanë Putinin “të tronditur”.
Në një konferencë për mediat të transmetuar atëherë, ai reagoi me zemërim: “I treguan të gjithë botës se si u vra, i mbuluar me gjak... A është kjo demokraci?”
Sipas Alexander Baunov, ajo ngjarje u bë një pikë kthese në politikën ruse, si të jashtme ashtu edhe të brendshme.
Për Putinin, fakti që SHBA dhe Evropa lejuan rrëzimin brutal të një lideri ishte “kulmi i tradhtisë”.
Pak kohë më pas, në maj 2012, ai u rikthye në presidencë me një kurs më të ashpër ndaj Perëndimit dhe me vendosmërinë për të shtypur çdo mospajtim të brendshëm që e shihte si kërcënim për regjimin.
Me kalimin e viteve, izolimi i tij është thelluar. Gjatë pandemisë Covid, zyrtarë dhe liderë të huaj takoheshin me të në distanca të mëdha. Udhëheqësi i ndjerë i opozitës, Alexei Navalny, e quajti “gjysh në bunker”, duke iu referuar hetimit për një pallat luksoz me tunele të thella nën tokë që dyshohej se lidhej me presidentin.
Rrëzimi i dy aleatëve, Maduro dhe Khamenei, në një interval të shkurtër kohe shtyu disa zëra pro-Kremlinit të ashpërsonin tonin ndaj SHBA-së, duke thyer një lloj përmbajtjeje që kishte ekzistuar që nga rikthimi i Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë.
Ish-presidenti rus Dmitry Medvedev deklaroi se sulmi kishte zbuluar ngjyrat e vërteta të Trump.
Propagandisti Vladimir Solovyov shkoi më tej, duke akuzuar SHBA-në se po sillej “si një grabitqar” dhe duke pyetur: “A e kuptojmë që biseda për Iranin është gjithashtu një bisedë për Rusinë?”
Megjithatë, Kremlini zyrtar zgjodhi një ton më të balancuar. Zëdhënësi Dmitry Peskov shprehu zhgënjim të thellë për dështimin e bisedimeve SHBA-Iran, por njëkohësisht edhe vlerësim të thellë për përpjekjet amerikane për të ndërmjetësuar paqen në Ukrainë, duke theksuar: “Para së gjithash, ne i besojmë vetëm vetes dhe mbrojmë interesat tona.”
Sipas Sam Greene nga King’s College London, arma më e madhe e Putinit në konfliktin ukrainas ka qenë gatishmëria dhe aftësia e administratës Trump për të ushtruar presion mbi ukrainasit dhe evropianët.
Për këtë arsye, nuk ka absolutisht asnjë arsye që ai të heqë dorë nga ajo armë. Putini nuk do të rrezikojë sigurinë e tij personale, sigurinë e regjimit të tij apo vizionin e tij për sigurinë kombëtare ruse për të bërë çmos për të ndihmuar iranianët, koreano-veriorët, kinezët apo këdo tjetër.
Në planin strategjik, kriza në Iran sjell edhe përfitime për Moskën: rritje të mundshme të çmimeve të naftës, përçarje mes Evropës dhe SHBA-së dhe një Uashington të shpërqendruar nga lufta në Ukrainë.
Veprimet e Trump ndihmojnë narrativën e Kremlinit për rreziqet e hegjemonisë perëndimore.
Ndryshe nga Gadafi apo Khamenei, Putini zotëron arsenalin më të madh bërthamor në botë, një garanci e fortë kundër ndërhyrjeve të jashtme. Por armët bërthamore nuk e mbrojnë nga rreziqet e brendshme. Siç paralajmëron Greene, liderë që grumbullojnë pushtet për dekada zakonisht largohen “ose nën arrest ose në një kuti.”
MCN TV është një televizion gjeneralist, i cili përfshin emisione, seriale, filma, dokumentarë etj. Ky televizion ka në dispozicion të tij katër studio televizive të pajisura me teknologjinë bashkëkohore.
